Jullie zitten aan tafel. Er staat eten. Iemand vraagt iets. De ander antwoordt. Maar onder de oppervlakte broeit er iets. Je doet je best, werkt harder aan jullie relatie, maar het voelt alsof je steeds verder van elkaar af drijft. Wat als harder werken juist het probleem is? Wat als de oplossing ligt in het tegenovergestelde van wat je nu doet?

Je past je toon aan als hij thuiskomt. Je checkt haar gezicht nog voor je jas uithangt. Je weet exact welke onderwerpen je beter laat liggen. Herkenbaar? Je bent onbewust meegegaan in de storm van je partner. Maar hoe behoud je jouw eigen plek terwijl je partner herstelt? En waarom is dat zo moeilijk?

Je zit tegenover je partner. Er is eigenlijk niks aan de hand. En toch voel je die spanning in je borst. Die stille afstand. Dat gevoel dat je iets moet doen, iets goed moet maken, maar je weet niet wat. Wat je thuis zag, werd je blauwdruk voor liefde. Die patronen uit je ouderlijk huis bepalen nu hoe je liefhebt. Herken je dit?

Die woorden die je nooit hebt uitgesproken. De stilte die zwaarder woog dan alles wat je had willen zeggen. Het gesprek dat er nooit kwam, maar dat nog steeds door je hoofd speelt. Wat als dat gesprek er wel was geweest? Wat als het er nog steeds kan zijn?