Je levert goed werk. Iedereen is tevreden. En toch klinkt die stem alweer. 'Dat had beter gemoeten. Typisch iets voor jou.' De innerlijke criticus voelt als een vijand. Maar wat als hij ooit je redder was? Wat als die harde stem een eed van trouw is aan iets wat je allang achter je dacht te hebben gelaten?

Er is een beslissing die al drie jaar op je wacht. Je weet dat je hem moet nemen, maar je blijft staan waar je staat. Waarom voelt kiezen soms zo zwaar? Het antwoord ligt dieper dan je denkt. Je familiesysteem kiest namelijk mee, en je loyaliteit heeft een prijs. Wat als niet kiezen ook een keuze is?

Je kent dat gevoel. Er is een conflict en nog voordat het gesprek begonnen is, ben jij al aan het bewijzen, uitleggen, reconstrueren hoe het écht gegaan is. Onschuld bewijzen wordt een overlevingsstrategie. Maar het werkt niet en dat weet je. Waarom blijven we dan toch zo ons best doen om onschuldig te blijven?