Je levert goed werk. Iedereen is tevreden. En toch klinkt die stem alweer. 'Dat had beter gemoeten. Typisch iets voor jou.' De innerlijke criticus voelt als een vijand. Maar wat als hij ooit je redder was? Wat als die harde stem een eed van trouw is aan iets wat je allang achter je dacht te hebben gelaten?