Je zit aan tafel met je partner. Er is iets gezegd, niets groots. Maar iets in jou trekt zich terug, slaat dicht, of vecht. Niet omdat je partner zo erg is. Maar omdat een oud patroon wakker wordt. Wat jij als kind leerde om te overleven, speelt nu mee. De vraag is: zie jij het al?

Je hebt altijd een verklaring voor alles. Elke keuze, elke beslissing, elke reactie. Je bent rationeel, betrouwbaar, in controle. Maar thuis hangt er iets in de lucht wat je niet kunt wegdenken. Je partner praat, jij analyseert. Je reageert niet, je redeneert. En diep van binnen weet je dat je mist wat er echt gezegd wordt. Wat kost je al die controle eigenlijk?