Ze zit tegenover me. Strak. Beheerst. Vijf jaar na het overlijden van haar vader gaat ze nog steeds door. Met de kinderen, het werk, het leven. Maar rouw laat zich niet ontlopen. Het wacht geduldig tot je de moed vindt om stil te staan. Wat gebeurt er als je die stap blijft uitstellen?

Je hebt altijd een verklaring voor alles. Elke keuze, elke beslissing, elke reactie. Je bent rationeel, betrouwbaar, in controle. Maar thuis hangt er iets in de lucht wat je niet kunt wegdenken. Je partner praat, jij analyseert. Je reageert niet, je redeneert. En diep van binnen weet je dat je mist wat er echt gezegd wordt. Wat kost je al die controle eigenlijk?