Je zit in de auto, nog vijf minuten rijden naar je eerste kennismaking bij een therapeut. Die vervelende knoop in je maag wordt sterker. Maar waarom eigenlijk? Je gaat naar iemand die je wil helpen, niet naar een sollicitatiegesprek. Toch voelt het alsof je naar een examen gaat. Die zenuwachtigheid is volkomen begrijpelijk, maar waarom voelt hulp zoeken zo eng?

Je zit aan de vergadertafel. Alles lijkt normaal, maar je hart bonkt. Die angst die je voelt? Die is niet van jou. Het is de erfenis van generaties voor je. Je DNA draagt verhalen van overleving, trauma en angst die nooit werden opgelost. Waarom reageert jouw lichaam op gevaren die er niet zijn?

Hij staat altijd klaar. Voor zijn partner, kinderen, collega's. Altijd de redder in nood. Maar wat als dit reddersgedrag eigenlijk een verslaving is? Een patroon dat begon toen hij nog een kleine jongen was, wanhopig zoekend naar moeders goedkeuring. Herken jij dit patroon, deze onzichtbare opdracht die mannen gevangen houdt?