Hij is de eerste op kantoor, laatste die vertrekt. Delegeert nauwelijks, verontschuldigt zich voor beslissingen die hij nog niet genomen heeft. Zijn team loopt op eieren, niet omdat hij schreeuwt, maar omdat zijn aanwezigheid voelt als een permanent vraagteken. Doe ik het goed genoeg? Wanneer schuld en schaamte leiden, ontstaat verwarring die zich verspreidt door het hele team.

Die woorden die je nooit hebt uitgesproken. De stilte die zwaarder woog dan alles wat je had willen zeggen. Het gesprek dat er nooit kwam, maar dat nog steeds door je hoofd speelt. Wat als dat gesprek er wel was geweest? Wat als het er nog steeds kan zijn?