Er was geen grote klap. Geen crisis. Geen moment waarop alles ineens instortte. Toch ben je jezelf kwijtgeraakt. Het begon met 'ik trek dit nog wel' en eindigde in stilte. De sluipmoordenaar heeft geen gezicht, maar wel een patroon. Wanneer sloop de uitputting jouw leven binnen? En belangrijker nog: hoe vind je de weg terug naar jezelf?

Je agenda is vol, je hoofd ook. Je weet precies wat iedereen nodig heeft, maar wanneer heb je voor het laatst naar jezelf gekeken? Je bent altijd beschikbaar voor anderen, draagt hun zorgen, lost hun problemen op. Maar wie zorgt er voor jou? Die stille uitputting die niemand ziet, groeit elke dag. Wat gebeurt er als je eindelijk stopt met dragen?

Je functioneert, levert en bent betrouwbaar. Maar diep vanbinnen voel je dat het niet klopt. Je geeft meer dan er terugkomt. Je staat op met een gevoel van moeten in plaats van willen. Vitaal zijn is meer dan gezond eten en op tijd slapen. Het familiesysteem werkt door, ook op de werkvloer. Wat als duurzame inzetbaarheid niet begint bij een plan, maar bij jezelf?