Er was geen grote klap. Geen crisis. Geen moment waarop alles ineens instortte. Toch ben je jezelf kwijtgeraakt. Het begon met 'ik trek dit nog wel' en eindigde in stilte. De sluipmoordenaar heeft geen gezicht, maar wel een patroon. Wanneer sloop de uitputting jouw leven binnen? En belangrijker nog: hoe vind je de weg terug naar jezelf?