Je hebt het weer gedaan. Dezelfde keuze. Hetzelfde patroon. Hetzelfde gevoel achteraf. Je begrijpt het allang, je hebt het al tien keer geanalyseerd. Maar begrijpen lost niets op als je het blinde vlak niet ziet. Wat je niet kunt zien, stuurt je wel. Altijd. De vraag is niet waarom je dit doet. De vraag is wat er buiten jouw blikveld ligt.

Je doet je best. Je werkt aan jezelf. En toch kom je steeds weer op dezelfde plek uit. Dat gevoel dat het nooit echt licht wordt, is geen toeval. Veel lijden is niet van jou, maar je houdt het wel in stand. Wat als er een andere manier is?

Je wordt wakker met een vreemd gevoel. Een droom die je niet kunt plaatsen. Een gezicht uit het verleden. Een situatie die je nooit hebt meegemaakt, maar die voelt als iets wat al heel lang in je zit. Wat als die droom geen toeval was? Wat als je brein 's nachts doet wat jij overdag niet kunt? Patronen herhalen zich totdat je ze herkent.

Je bent nog niet eens de deur uit, en het is al druk. Niet buiten. Maar van binnen. Die interne vergadering begon zonder jou, terwijl jij nog sliep. Stemmen die discussiëren over wat er allemaal moet, wat fout kan gaan, wat je gisteren anders had moeten doen. Wie heeft eigenlijk de leiding genomen over jouw ochtend?