Jullie zitten aan tafel. Er staat eten. Iemand vraagt iets. De ander antwoordt. Maar onder de oppervlakte broeit er iets. Je doet je best, werkt harder aan jullie relatie, maar het voelt alsof je steeds verder van elkaar af drijft. Wat als harder werken juist het probleem is? Wat als de oplossing ligt in het tegenovergestelde van wat je nu doet?

Je past je toon aan als hij thuiskomt. Je checkt haar gezicht nog voor je jas uithangt. Je weet exact welke onderwerpen je beter laat liggen. Herkenbaar? Je bent onbewust meegegaan in de storm van je partner. Maar hoe behoud je jouw eigen plek terwijl je partner herstelt? En waarom is dat zo moeilijk?