Je zit aan tafel met je partner. Er is iets gezegd, niets groots. Maar iets in jou trekt zich terug, slaat dicht, of vecht. Niet omdat je partner zo erg is. Maar omdat een oud patroon wakker wordt. Wat jij als kind leerde om te overleven, speelt nu mee. De vraag is: zie jij het al?

Je zit tegenover je partner. Er is eigenlijk niks aan de hand. En toch voel je die spanning in je borst. Die stille afstand. Dat gevoel dat je iets moet doen, iets goed moet maken, maar je weet niet wat. Wat je thuis zag, werd je blauwdruk voor liefde. Die patronen uit je ouderlijk huis bepalen nu hoe je liefhebt. Herken je dit?