Je doet je best. Je werkt aan jezelf. En toch kom je steeds weer op dezelfde plek uit. Dat gevoel dat het nooit echt licht wordt, is geen toeval. Veel lijden is niet van jou, maar je houdt het wel in stand. Wat als er een andere manier is?

Je bent nog niet eens de deur uit, en het is al druk. Niet buiten. Maar van binnen. Die interne vergadering begon zonder jou, terwijl jij nog sliep. Stemmen die discussiëren over wat er allemaal moet, wat fout kan gaan, wat je gisteren anders had moeten doen. Wie heeft eigenlijk de leiding genomen over jouw ochtend?