Je geeft aan iedereen. Werk, gezin, omgeving. Van buitenaf ziet het er perfect uit. Maar van binnen groeit een vermoeidheid die je niet kunt plaatsen. Alsof je steeds harder werkt voor iets wat nooit echt van jou aanvoelt. Wat als die schaduw die je wegduwt, precies de kracht is die je zoekt?

Hij is de eerste op kantoor, laatste die vertrekt. Delegeert nauwelijks, verontschuldigt zich voor beslissingen die hij nog niet genomen heeft. Zijn team loopt op eieren, niet omdat hij schreeuwt, maar omdat zijn aanwezigheid voelt als een permanent vraagteken. Doe ik het goed genoeg? Wanneer schuld en schaamte leiden, ontstaat verwarring die zich verspreidt door het hele team.