Er was een moment voor en een moment na de diagnose van onze zoon. Autisme en ADHD, de double whammy. En hij sloeg in als een bom.
We wisten het ergens wel.
Maar we wilden er heel lang niet aan.
Wat moet je met zo'n label?
Er is geen weg terug.
Als je die sticker hebt, wat dan?
De diagnose (autisme, AD(H)D) is een punt op een roetsjbaan van emoties. Een moment in een reeks gebeurtenissen met ups en downs.
Een felicitatie is misschien niet helemaal op zijn plaats. Maar het feit dat je een diagnose hebt - zeker op latere leeftijd - zegt veel over de moed die je opbracht om de stap naar onderzoek te zetten.
Het zegt impliciet ook veel over wat er aan vooraf ging. En het is vaak nog maar de vraag wat de toekomst brengen gaat.
Hoe dan ook, hier sta je dan. Met een label dat een naam geeft aan iets wat je waarschijnlijk graag eerder had willen weten, maar liever niet had willen hebben.
En nu?
Hoe ga je om met alle overtuigingen over jezelf en de wereld om je heen? De gevoelens die daarmee gepaard gaan? De patronen die zich in je nestelden, vaak bedoeld om te overleven in een omgeving waar begrip schaars en veiligheid een luxe was?
Een diagnose is geen nieuw begin. Niet zonder meer. Het is vaak het resultaat van een lange reeks gebeurtenissen die vroegen om een antwoord. Een antwoord dat je jezelf niet geven kunt. Niet met de zekerheid die je nodig hebt om te écht te weten dat het is zoals het is.
De erkenning is een deur naar nieuwe mogelijkheden. Maar 1 van die mogelijkheden is ook dat je met de kennis van nu doorgaat op de oude weg.
Begrip is - hoewel noodzakelijk - onvoldoende voor verandering als het het enige ingrediënt is om de werkelijkheid te lijf te gaan.
Wat dan wel?
Ongemerkt heb je van alles geleerd om je te handhaven in een wereld die veel van je vraagt.
En niet alles van dat geleerde is handig.
Je eerste reactie op spanning.
Hoe je omgaat met complexiteit.
De manier waarop je voor jezelf zorgt.
Wat je doet in relaties, zowel thuis als op het werk.
De scripts die je ontwikkelde, zijn nu in beginsel weet waarvóór ze nodig zijn, vragen om een herziening.
Omdat de momenten waarop je ze leerde, vaak al ver in het verleden liggen.
Nu is het tijd om vanuit wie je bent geworden nieuwe, betere antwoorden te bepalen op de uitdagingen van nu.
Dat vraagt om het nemen van je verlies. Vaak is rouwen om wat niet gelukt is, iets wat er nooit mocht zijn. Die afvalbak met emoties zit je - vaak zonder dat je het doorhebt - enorm in de weg. Waar het aan ontbrak en wat je dat gekost heeft, mag, nee, moet benoemd worden. Anders blijft dat deel van jou als een achtergesteld, verongelijkt jongetje of meisje in jou achter. En het steekt de kop op, op momenten dat het het slechtst uitkomt. Dat kleine deel van jou mag nu eindelijk een keer gezien en gehoord worden. Dan pas kan het tot rust komen. Echt tot rust komen.
Ik zie het voor mijn ogen gebeuren bij de mensen met wie ik mag werken.
Een diepe zucht. De schouders die eerst hoog opgetrokken waren, zaken. Er breekt een glimlach door. Nog een zucht. Soms tranen. Niet alleen van verdriet. Maar ook van opluchting. Zo ontstaat ruimte.
Ben je eraan toe om dit ook te ervaren?
Toe aan een luisterend oor?
Een moment voor jou waarin je gezien en gehoord mag worden?
Plan een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek.
Deel jouw verhaal, ontdek wat er speelt en wat er mogelijk is.
Geen verplichtingen, gewoon ontmoeten.
Een diagnose. En nu?