Het was niet de duidelijke beschrijving van de fysiologische aspecten die de beperking kenmerken. Hoewel het wel leerzaam was om te begrijpen hoe niet alleen de totstandkoming, maar ook de uiting van AD(H)D heel duidelijk te maken heeft met hoe je lichaam in elkaar zit en ooit vanuit van anderen verkregen materiaal werd opgebouwd.
Het was ook niet de openheid waarmee Maté schrijft over hoe hij er zelf als partner, vader en als professional mee omging. Hoewel ik me zeker herken in veel van wat hij zegt over heel hard werken, je verliezen in van alles en nog wat en daarbij het belangrijkste uit het oog verliezen, zowel zakelijk als privé. En dat laatste pas beseffen als je verbijsterd bij de rokende puinhopen zit die als resultaat van je gedrag overblijven.
Het was zelfs niet de scherpe omschrijving van hoe hoe de beperking ontstaat en ontwikkelt. Terwijl de relatie tussen de genetische aspecten en hoe ADHD ontstaat interessant was. Ook de omstandigheden waarin je opgroeit spelen een rol. En de manier waarop ouders hun kinderen opvoeden, heeft een niet te onderschatten impact op de mate waarin en de manier waarop de beperking zich ontwikkelt.
Wat dan wel?
Het was de liefdevolle erkenning van de beperking voor wat die is: een beperking.
Want juist het erkennen van de beperking bevat de weg naar heling. En door de heling van de wat er onder de kenmerken van AD(H)D zit, wordt het mogelijk om opnieuw, beter, gezonder te ontwikkelen.
Vaak verliezen we ons in het strijden tegen de beperkingen die AD(H)D met zich meebrengen. Jezelf beter beheersen, harder werken, strenger voor jezelf zijn. Vaak is dat aangeleerd, door schade en schande. Zo ontstaat een cyclus die leidt to nog diepere verankering van het oordeel over jezelf. Of het leidt tot apathie die verslavingsgevoeligheid in de hand werkt.
Anderen sluiten liever de ogen voor het feit dat het is wat een is: een beperking. Ook al ziet die er bij iedere persoon weer anders uit en manifesteert hij zich in verschillende mate bij verschillende personen. Dat geeft een gevoel van valse veiligheid, want zodra er iets of iemand door die houding heenprikt, blijkt er een gevoeligheid onder te zitten die vaak leidt tot een reactie die de beperking juist bevestigt.
Het begint met liefdevolle erkenning van de feiten. Van het verleden en van het heden. Hoe pijnlijk die ook zijn. Zonder oordeel.
Daar kun je verder op bouwen. Omdat het rust brengt in lichamen die al zo lang onder spanning staan. Omdat het ruimte brengt om verder te kijken dan wat níet lukte of nog steeds niet lukt. En omdat het richting biedt om anders en beter om te gaan met wat er niet én wat er wel mogelijk is.
Ja, dat vraagt om tijd en geduld. Het is geen linaire ontwikkellijn, maar een van ups en downs. Maar het is dan wel een lijn die opwaarts beweegt. En daarom de moeite meer dan waard. Omdat je - ook met AD(H)D - de moeite waard bent.
Toe aan een luisterend oor?
Een moment voor jou waarin je gezien en gehoord mag worden?
Plan een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek.
Deel jouw verhaal, ontdek wat er speelt en wat er mogelijk is.
Geen verplichtingen, gewoon ontmoeten.
Dit is wat me het meest raakte in Gabor Maté's boek "Het verstrooide brein" over AD(H)D