Waarom dat conflict met je ouders blijft terugkomen (en wat er écht speelt onder de oppervlakte)

Je bent volwassen. Succesvol. Je hebt je eigen leven opgebouwd, je eigen keuzes gemaakt. En toch: één telefoontje met je moeder, één bezoek aan je vader, en daar is het weer. Die irritatie. Die frustratie. Dat gevoel van niet gezien worden, niet begrepen worden, vastzitten in patronen die je allang achter je dacht te hebben gelaten.

Misschien gaat het over "kleine dingen". Hoe je je kinderen opvoedt. Wanneer je langskomt. Wat je wel of niet deelt. Maar het voelt niet klein. Het voelt groot, ondraaglijk soms. En na elk conflict denk je: waarom gebeurt dit steeds weer? Waarom kunnen we niet gewoon normaal met elkaar omgaan?

Het probleem met "erover praten"

Je hebt het geprobeerd. Je hebt uitgelegd hoe je je voelt. Je hebt grenzen gesteld. Misschien ben je zelfs naar therapie geweest, heb je communicatietechnieken geleerd, je best gedaan om "volwassen" te blijven tijdens moeilijke gesprekken.

En toch. Het patroon blijft zich herhalen.

Dat komt omdat wat je probeert op te lossen - het conflict, de irritatie, de botsing - niet de oorzaak ís. Het is een symptoom. Een zichtbaar teken van iets onzichtbaars dat speelt in je familiesysteem.

Praten over wat je ziet, lost niet op wat je niet ziet.

Wat er onder de oppervlakte speelt

In systemisch werk zien we dit keer op keer: conflicten tussen volwassen kinderen en hun ouders gaan zelden over waar ze schijnbaar over gaan. Ze zijn pogingen - vaak onbewuste pogingen - om iets zichtbaar te maken wat uitgesloten is. Om aandacht te vragen voor iets wat niet erkend wordt.

Dit kan van alles zijn:

• Een broer of zus die uit het systeem is geduwd. Die nooit meer over gesproken wordt na een ruzie, een schandaal, een keuze waar de familie het niet mee eens was. Jij draagt die uitsluiting mee, vaak zonder het te weten. Je loyaliteit aan dat uitgesloten familielid uit zich in conflict met degene die hem of haar buitensloot.

• Een gebeurtenis die nooit echt verwerkt is. Een overlijden waar niet bij gestaan werd. Een miskraam die verzwegen werd. Financieel verlies waar schaamte over bestaat. Deze niet-erkende gebeurtenissen blijven energie vragen, blijven druk uitoefenen op het systeem. Jouw conflict is vaak het deksel dat op die niet-erkende pijn zit.

• Een verschil in loyaliteit dat niet benoemd mag worden. Misschien lijk je op een grootouder waar je moeder conflict mee had. Misschien herinner je je vader aan zijn eigen vader, waar hij nooit vrede mee heeft gesloten. Jouw aanwezigheid, jouw manier van zijn, maakt iets wakker wat pijnlijk is. Het conflict is een poging om die pijn op afstand te houden.

• Een hiërarchie die verstoord is. Misschien heb je te vroeg te veel verantwoordelijkheid gedragen. Misschien stond je tussen je ouders in toen je klein was. Die verkeerde positie blijft doorwerken, ook nu je volwassen bent. Het conflict is een poging - van jou of van hen - om de natuurlijke orde te herstellen.

Van symptoom naar systeem

Wat gebeurt er als je dit ziet? Als je begint te kijken naar wat onder het conflict ligt, in plaats van naar het conflict zelf?

Dan verschuift er iets. Niet meteen, niet spectaculair. Maar er komt ruimte. Ruimte om te zien dat je ouders ook loyaal zijn aan hun eigen systeem. Dat hun gedrag - hoe frustrerend ook - vaak een poging is om iets te eren, te beschermen, overeind te houden.

Dan kun je zien dat het niet over jou gaat. Ook niet echt over hen. Maar over iets groters, iets wat jullie beiden overstijgt.

En in die ruimte, in dat zien, ontstaat de mogelijkheid voor iets anders. Niet per se harmonie - families zijn complex, pijn is soms onvermijdelijk. Maar wel vrijheid. Vrijheid om niet meer gevangen te zitten in het patroon. Vrijheid om te kiezen hoe je reageert, in plaats van te reageren zoals je altijd hebt gedaan.

De vragen die je kunt stellen

Als je vermoedt dat er meer speelt dan het conflict dat je ziet, begin dan hier:

• Wie wordt er niet genoemd in onze familie? Is er iemand die eruit geduwd is, over wie niet meer gesproken wordt? Een broer, zus, oom, tante, grootouder?

• Wat is er gebeurd waar nooit echt bij stilgestaan is? Verlies, verdriet, schaamte, schuld - welke gebeurtenis is verzwegen of weggestopt?

• Op wie lijk ik, en wat betekent dat? Welke voorouder komt er in mij naar voren, en welke spanning brengt dat met zich mee?

• Welke positie heb ik ingenomen die niet de mijne is? Heb ik te vroeg te veel gedragen? Sta ik tussen mensen in die zelf hun zaken moeten uitzoeken?

Deze vragen leiden niet meteen tot oplossingen. Maar ze openen wel een deur. Een deur naar zien wat er werkelijk speelt.

Wat als je dit wilt onderzoeken?

Familieconflicten zijn complex. Pijnlijk. En vaak diepgeworteld. Je kunt dit niet "oplossen" door harder je best te doen, door beter te communiceren, door meer begrip te tonen.

Je kunt het wel zien. En in dat zien ontstaat beweging.

Als je vermoedt dat er meer speelt dan het conflict dat je ziet, en je wilt dit onderzoeken - niet in theorie maar in werkelijkheid - dan kan systemisch werk je helpen. Door het onzichtbare zichtbaar te maken, door te kijken naar wat uitgesloten is, ontstaat er ruimte voor iets nieuws.

Wil je hier verder mee aan de slag? Ik begeleid mensen graag in dit proces van erkenning en het leren maken van bewuste keuzes.

Neem gerust contact op voor een kennismaking.
Vrijblijvend je vraag stellen via WhatsApp? Dat kan ook: klik hier 💬.
Af en toe een update ontvangen met mijn nieuwste blog of wanneer Vallei Praktijk voor Systemisch Bewustzijn een opstelling dag organiseert? Schrijf je dan hier in (onderaan homepage)