Je hebt de zaken op orde. Je boekt successen, je team draait, en op papier klopt het plaatje van de ideale professional of ondernemer volledig. En toch... onder die laag van prestaties en structuur voel je een zwaarte. Een onzichtbare rugzak die je schouders naar beneden trekt, terwijl je rationeel weet dat er niets aan de hand zou moeten zijn.
Tijdens mijn winterse tocht over de besneeuwde paden van de Choishi Michi Trail , een eeuwenoude Japanse pelgrimsroute van Kudoyama naar de heilige berg Koya , droeg ik 15 kilo op mijn rug. Terwijl de takken kraakten onder mijn voeten in de ijzige winterlucht, bracht die fysieke druk me bij een dieper inzicht: de pijn die ik voelde was ouder dan ikzelf.
Ik liep daar niet alleen; ik droeg de onuitgesproken spanning van generaties met me mee. De diepe aantrekkingskracht tot Japan voelde als een systemische balans die om herstel vroeg, geworteld in het trauma van mijn Indonesische oma die met haar vader gevangen zat in een Jappenkamp. Het was een systemische ballast die ik onbewust had overgenomen. De vraag die daar tussen de besneeuwde cederbomen naar boven kwam, is de vraag die ik vandaag aan jou stel: Wat draag jij met je mee dat eigenlijk niet van jou is?
In mijn werk als coach en trainer kom ik veel mensen tegen die ook tegen een berg oplopen. De een met veel zichtbaar succes, de ander met de tong op de schoenen. Maar wat ze delen is het verlangen naar iets wat ze niet goed onder woorden kunnen brengen. Onder dat verlangen blijkt vaak een last te zitten die ze nooit echt in de ogen hebben gekeken. De fysieke inspanning dwingt ons om keuzes te maken welke gedachten en gevoelens we willen vasthouden, en welke ons eigenlijk alleen maar belasten.
In de bossen rondom Ede zoeken we niet alleen de rust van de natuur op via Shinrin-yoku (bosbaden). Ik onderzoek daar met mijn coachees en cliënten juist die diepere lagen waarvoor geen oog, geen ruimte en geen tijd is in het gewone dagelijkse leven. In de stilte van het bos wordt de systemische ordening vaak pijnlijk duidelijk. Net zoals elke choishi (stenen wegwijzer) precies staat waar hij moet staan , laat een opstelling in de natuur zien wat voorheen verborgen bleef. Je merkt het aan:
Overmatig verantwoordelijkheidsgevoel: Je draagt de lasten van je team of familie alsof ze van jou zijn.
Onverklaarbare blokkades: Ondanks je inzet bereik je een plafond dat je niet kunt doorbreken.
Constante alertheid: Een innerlijke onrust die maakt dat je nooit echt 'uit' staat, ongeacht je prestaties.
De Japanners gebruiken het concept Danshari (断捨離) voor dit proces:
- Dan (断): Het opruimen en afwijzen van wat je niet nodig hebt.
- Sha (捨): Het weggooien van wat je emotioneel belast.
- Ri (Ri): De bevrijding die ontstaat als je loskomt van oude gehechtheden en energie weer laat stromen.
Wanneer je de ballast die niet van jou is in de ogen kijkt en teruggeeft waar het hoort, ontstaat er ruimte voor echt, eigen succes. De tocht over de Choishi Michi was voor mij een ervaring van loslaten wat niet helpend is en anders vasthouden van wat er wél toe doet.
Het pad naar de top hoeft niet onnodig zwaar te zijn. Het begint bij het herkennen van de last die je draagt.
Wil je hier verder mee aan de slag? Ik begeleid mensen graag in dit proces van erkenning en het leren maken van bewuste keuzes.
Neem gerust contact op voor een kennismaking.
Vrijblijvend je vraag stellen via WhatsApp? Dat kan ook: klik hier 💬.
Af en toe een update ontvangen met mijn nieuwste blog of wanneer Vallei Praktijk voor Systemisch Bewustzijn een opstelling dag organiseert? Schrijf je dan hier in (onderaan homepage)